با شروع فصل سرما و شروع بارانهای زمستانی، پیستهای اسکی فعالیت خود را از سر میگیرند. طرفداران این ورزش هیجانانگیز نیز به دنبال یک مقصد اسکی مناسب خواهند بود. در ایران پیستهای اسکی زیادی وجود دارد که برخی از آنها دارای استانداردهای جهانی هستند. علاوه بر این، کوهنوردی در این فصل یک تجربه خاطرهانگیز خواهد بود. با کجارو همراه باشید تا نگاهی به مقاصد اسکی و کوهنوردی زمستانی در ایران بیندازیم.
صفهای تلهکابین در مریبل غیرقابل تحمل شده است. پیست اسکی ویل بسیار گران است. در برخی از پیستهای اسکی قدیمی، بارش برف نیز کمتر و کمتر میشود. انتخاب یک مقصد اسکی میتواند غیرقابل اعتماد باشد. اما برای کسانی که هیجان زیاد، کوهپایههای بکر و قهوه بسیار گران میخواهند، پیشنهاد دیگری نیز وجود دارد. البته یک پیشنهاد غیرمعمول.
گردشگران بریتانیایی، آمریکایی و کانادایی باید تور رزرو کنند. این تورها معمولاً شامل اقامت در یکی از هتلهای دیزنی هستند. گردشگران سایر کشورها میتوانند از کلبههای این منطقه که به ویژه در بین جوانان ایرانی محبوب هستند، استفاده کنند.
جزئیات این پیشنهاد چیست؟
برفهای دستنخورده فراوان.
زمین کوهستانی وسیع و یک کوه آتشفشانی ۵۶۰۰ متری.
تله کابین تا ارتفاع ۳۶۰۰ متر، رستوران در ارتفاع ۳۳۰۰ متر.
کرایه بالابرها از ۶۰۰۰۰ تومان برای یک روز شروع میشود.
ایران چشمانداز وسیعی دارد و ورزشهای زمستانی هنوز طرفداران زیادی دارند. با وجود فصل اسکی طولانی و شرایط برفی قابل اعتماد، تنها ۱ درصد از ۵۰۰۰۰۰ اسکیبازی که سالانه از پیستهای اسکی ایران بازدید میکنند، از خارج از کشور هستند. در دهههای اخیر تنشهایی بین ایران و کشورهای غربی وجود داشته است. اما با امضای توافق هستهای و لغو تحریمها، روابط در حال بهبود است.
طبق آمار دولت ایران، تعداد گردشگران در سال ۲۰۱۵، ۶.۶ درصد افزایش یافته است و پیستهای اسکی کمتر از ۸۰ کیلومتر از فرودگاه تهران فاصله دارند.
توچال نزدیکترین پیست اسکی به تهران است و کیفیت برف آن عالی است. دیزین با ارتفاع ۲۶۵۰ تا ۳۶۰۰ متر و با بارش برف سالانه ۷ متر، شرایط بسیار خوبی دارد. فصل طولانی اسکی از اواسط دسامبر تا اردیبهشت ادامه دارد.
پیست اسکی بینالمللی دیزین با دو ساعت رانندگی از تهران، محبوبترین و در دسترسترین پیست اسکی است. پیست اسکی دیزین که در ارتفاع ۲۶۵۰ متری کوههای البرز واقع شده است، در سال ۱۹۶۹ در زمان سلطنت محمدرضا پهلوی ساخته شد. این پیست بخشی از یک طرح تحقق نیافته برای اتصال تهران به دریای خزر از طریق شبکه گستردهای از تلهکابینها بود.