سیستم موقعیتیاب جهانی (GPS)
فناوری GPS اولین بار توسط وزارت دفاع ایالات متحده در دهه ۱۹۷۰ برای اهداف نظامی توسعه داده شد. هدف اصلی توسعه این سیستم، هدایت دقیق موشکها، کشتیهای جنگی، هواپیماها و نیروهای نظامی در میدان نبرد بود. پس از چند دهه، نسخه غیرنظامی GPS در دسترس عموم قرار گرفت و صنعت خودروسازی با استفاده از این فناوری، انقلابی بزرگ در زمینه ناوبری خودرو ایجاد کرد. اولین خودرویی که رسماً از فناوری ماهوارهای GPS استفاده کرد، هوندا آکورد در سال ۱۹۹۰ برای بازار ژاپن بود. این سیستم با کمک ماهوارههای GPS، مکان دقیق خودرو را تعیین میکرد و به راننده امکان ناوبری دقیق را میداد. امروزه سیستمهای ناوبری خودرو از این فناوری به صورت آنلاین و آفلاین استفاده میکنند و در کنار گوشیهای هوشمند، ناوبریها، ثبت موقعیت مکانی، هشدارهای ترافیکی و حتی کنترل ناوگان را تسهیل میکنند. امروزه، زندگی بدون ناوبری ماهوارهای در شهرهای بزرگ برای بسیاری از مردم تقریباً غیرممکن است.
سیستم ترمز ضد قفل (ABS)
فناوری سیستم ترمز ضد قفل (ABS) که همه ما با آن آشنا هستیم، ابتدا در دهه 1950 برای هواپیماهای نظامی طراحی شد تا از قفل شدن چرخها در هنگام فرود جلوگیری کرده و کنترل بیشتری را در هنگام توقف هواپیما فراهم کند. عملکرد این سیستم بر اساس جلوگیری از قفل شدن چرخها در هنگام ترمزگیری شدید است، به طوری که راننده بتواند کنترل فرمان را حفظ کرده و از لغزیدن یا لیز خوردن خودرو جلوگیری کند. پس از هواپیماها، این فناوری به صنعت قطار و سپس به خودروها رسید. اولین خودرویی که به صورت تجاری از فناوری ABS استفاده کرد، مرسدس بنز S-Class W116 در سال 1978 بود. این سیستم با همکاری مرسدس بنز و بوش توسعه یافت و به عنوان یک گزینه اختیاری روی این خودرو ارائه شد. ABS اکنون یکی از مهمترین اجزای ایمنی فعال در خودروها است و از سال 2002 در خودروهای جدید ایران اجباری شده است. این فناوری با کاهش خطر تصادفات در شرایط جاده لغزنده یا توقفهای اضطراری، نقش مهمی در بهبود ایمنی خودروها داشته است.
فناوریهای رانندگی خودکار و حسگرهای راداری
رادارها بخش جداییناپذیر ارتش در مواردی مانند تشخیص، رهگیری و ردیابی هستند. پیشرفتها در زمینه رادار، لیدار و حسگرهای حرکتی ابتدا در پروژههای نظامی و تحقیقات دفاعی مانند پروژه معروف DARPA در ایالات متحده توسعه یافتند. هدف اصلی این فناوریها هدایت خودکار وسایل نقلیه نظامی، از جمله پهپادها، تانکها و وسایل نقلیه بدون سرنشین در میدان نبرد بود. در سال ۲۰۰۴، DARPA اولین مسابقه رانندگی خودکار را برای توسعه خودروهایی با هوش مصنوعی برگزار کرد. شرکتهایی مانند گوگل، بوش، نوکیا و دانشگاههای پیشرو در این پروژهها شرکت کردند و پس از چند سال، نتایج این تحقیقات وارد صنعت خودرو شد. سیستمهای پیشرفته کمک راننده (ADAS) امروزی، از جمله ترمز اضطراری خودکار، هشدار خروج از خط، کروز کنترل تطبیقی و پارک خودکار، همگی با استفاده از ترکیبی از دوربینها، لیدار و رادار کار میکنند.
کمربند ایمنی سه نقطهای
اگرچه اصول اولیه کمربند ایمنی برای اولین بار در دهه 1950 معرفی شد، اما مطالعات نظامی در مورد تأثیر ضربات بر سربازان در نبرد، نقش مهمی در بهینهسازی و اجباری کردن این سیستم ایمنی ایفا کرد. در طول جنگ جهانی دوم، کشف شد که سربازانی که در وسایل نقلیه نظامی بدون محافظ سوار میشوند، بیشتر در معرض آسیبهای ناشی از پرتاب شدن یا غلتیدن قرار دارند. این مطالعات منجر به توسعه طرحهای ایمنتر و در نهایت، کمربند ایمنی سه نقطهای شد که توسط نیلز بولین در ولوو در سال 1959 توسعه یافت. این نوع کمربند ایمنی که از شانهها، سینه و کمر محافظت میکند، به سرعت در خودروهای سواری استاندارد شد و در دهه 1970 در بسیاری از کشورها اجباری شد. طبق آمار جهانی، کمربند ایمنی سه نقطهای سالانه جان میلیونها نفر را نجات میدهد و همچنان به عنوان اساسیترین و مؤثرترین وسیله ایمنی در خودروها شناخته میشود.