۱. زنجیر
فیلمی محصول سال ۱۹۷۳ به کارگردانی پراکاش مهرا که نقطه عطفی در حرفه و زندگی شخصی آمیتاب باچان بود. او با این فیلم به عنوان “مرد خشمگین” به سینما معرفی شد. این فیلم داستان زندگی خشونتآمیز یک پلیس صادق را روایت میکند که برای رسیدن به حقیقت مجبور به دوستی با جنایتکاران میشود. باچان با بازی در نقش ویجی، افسر پلیس، با چهرهای جدی و نگاهی خشمگین، به الگویی ماندگار برای نقشهای پلیسی در سینما تبدیل شد.
حضور قدرتمند و پرتنش او در این فیلم که به دنبال انتقام قتل والدینش بود، نامزدی جایزه بهترین بازیگر مرد از جشنواره فیلم فیر را برای او به ارمغان آورد. نقش باچان در این فیلم کاملاً متفاوت از قهرمانان رمانتیک آن دوران بالیوود بود و تصویری عبوس و پرشور از این بازیگر به نمایش گذاشت و سکوی پرتاب او به سوی سوپراستار شدن شد. رابطه عاشقانه او با جایا بهادر (که حالا باچان است) در نقش یک کولی خیابانی که دل بازرس افسرده را نرم میکند، در پشت صحنه این فیلم شکل گرفت.
۲. دیوار
فیلم «دیوار» محصول ۱۹۷۵ به کارگردانی یاش چوپرا، نقش نمادین دیگری به آمیتاب باچان بخشید و جایگاه او را در صدر سینمای بالیوود تثبیت کرد. او بار دیگر، در نقش ویجی، مردی که به دلیل شرایط زندگیاش به سمت شر کشیده میشود، بازی جذاب و چشمگیری از خود به نمایش گذاشت. داستان او بازتابی از فیلم کلاسیک «مادر هند» است که در آن پسری گمراه میشود اما مادرش به دلیل اصولش، او را طرد میکند.
مانند بسیاری از فیلمهای کلاسیک بالیوود، این فیلم درباره رویارویی دو برادر در دو جبهه مخالف قانون است. ویجی، که در جوانی یک کارگر ساده بارانداز بود، بعدها به یک گانگستر بزرگ تبدیل میشود، در حالی که برادر کوچکترش راوی (شاشی کاپور) یک پلیس تحصیلکرده است. درگیری او با برادر کوچکترش یکی از به یاد ماندنیترین صحنههای سینمای هند است؛ به خصوص دیالوگ معروف «من یک مادر دارم». فیلم «دیوار» موفقیت بزرگی بود و بازی باچان، با خشم، آسیبپذیری و عزم راسخ، نامزدی دیگری برای بهترین بازیگر مرد را برای او به ارمغان آورد.
۳. شعله
شاید به جرات بتوان گفت که فیلم «شعله» مشهورترین فیلم آمیتاب باچان است. در سینمای ایران، او بدون شک به خاطر نام این فیلم و شخصیت جذاب و به یاد ماندنیاش شناخته میشود. این فیلم محصول سال ۱۹۷۵ به کارگردانی رامش سیپی، یکی از ماندگارترین و محبوبترین آثار تاریخ سینمای هند است. این فیلم درباره دو محکوم سابق، جای (آمیتاب باچان) و ویرو (دارمندرا) است که به درخواست یک افسر پلیس بازنشسته، برای دستگیری راهزن بیرحم جبار سینگ (امجد خان) به روستایی دورافتاده میروند.
بازی باچان در نقش جای، با سکوت، آرامش و نگاه نافذش، به شخصیت او بُعدی عمیق و کاریزماتیک بخشید و در کنار اکشن و لحظات طنز، لایهای از غم و تنهایی را به فیلم افزود. «شعله» به دلیل ترکیب بینقص اکشن، درام، کمدی و موسیقی و بازی درخشان بازیگران فیلم، از جمله هما مالینی و جایا بهادری، به اثری کلاسیک و تأثیرگذار تبدیل شده است. بعید است کسی آهنگ معروف فیلم و رقص هما مالینی روی شیشه را به خاطر نیاورد. یا آهنگ دوئت معروف باچان و دارمندرا درباره دوستی و رفاقت.
۴. آمار اکبر آنتونی
فیلم نمادین دیگری از دهه ۱۹۷۰ با بازی آمیتاب باچان در همان شمایل قهرمان اکشن رمانتیک و شهوتانگیز که امروزه جایگاه ویژهای در سینمای هند دارد. این فیلم محصول سال ۱۹۷۷ به کارگردانی مانموهان دسای، یکی از آثار پیشگام ژانر ترکیبی کمدی-درام موزیکال اکشن در سینمای بالیوود است که مضامین مهمی را در ارتباط با فرهنگ هند مطرح میکند. این فیلم داستان سه برادر را روایت میکند که در کودکی از هم جدا میشوند و هر کدام در خانوادهای متفاوت با مذهبی متفاوت بزرگ میشوند؛ آمار (وینود خانا) هندو، اکبر (ریشی کاپور) مسلمان و آنتونی (آمیتاب باچان) مسیحی است.
باچان با انرژی و بداههپردازی بینظیر، شخصیتی شوخ، بذلهگو و دوستداشتنی را در نقش آنتونی زنده کرد و یکی از بهیادماندنیترین اجراهای کمدی خود را خلق کرد. ترکیب یک داستان احساسی، موسیقی بهیادماندنی و حضور ستارگان بزرگ سینمای هند، این فیلم را به نمونهای برجسته از سینمای تجاری بالیوود در دهه هفتاد تبدیل کرده است. ارجاعات به آهنگهای این فیلم، بهویژه آهنگ اصلی «آمار اکبر آنتونی» با طراحی لباس و گریم خاص آن، در بسیاری از فیلمهای سالهای بعد سینمای هند رخ داده و هنوز هم وجود دارد. این فیلم پیشگام، با پرداختن به درگیریهای مذهبی، پیام همزیستی مسالمتآمیز ادیان را میدهد. موسیقی متن این فیلم یکی از بهترینهای قرن بیستم است.