بیوگرافی علی اکبر صالحی
نام: علی اکبر
نام خانوادگی: صالحی
تاریخ تولد: 9 اردیبهشت 1328
محل تولد: کربلا
شغل: فیزیکدان هستهای، دیپلمات و سیاستمدار
زندگی شخصی علی اکبر صالحی
علی اکبر صالحی در 9 اردیبهشت 1328 در کربلا متولد شد. او فیزیکدان هستهای، دیپلمات و سیاستمدار ایرانی است. پدر علی اکبر صالحی، احمد صالحی است که برادرزاده عماد الکتب بود. صالحی تحصیلات خود را در رشته فیزیک در دانشگاه آمریکایی بیروت آغاز کرد و سپس دکترای مهندسی هستهای را از موسسه فناوری ماساچوست (MIT) دریافت کرد و پس از آن به فعالیتهای علمی و مدیریتی در حوزه هستهای و سیاستگذاری ملی پرداخت.
علی اکبر صالحی اصالتاً اهل کجاست؟
آقای صالحی اصالتاً اهل قزوین و از نوادگان محمد صالح برغانی قزوینی است.
تحصیلات علی اکبر صالحی
پس از اخذ دیپلم در سال ۱۹۶۸، برای ادامه تحصیل به دانشگاه آمریکایی بیروت رفت و در سال ۱۹۷۸ مدرک لیسانس فیزیک را دریافت کرد. یک سال بعد، در سال ۱۹۷۲، مدرک کارشناسی ارشد فیزیک خود را نیز از همان دانشگاه دریافت کرد. سپس به ایالات متحده رفت و در سال ۱۹۷۷، دکترای مهندسی هستهای را از موسسه فناوری ماساچوست (MIT) دریافت کرد. تحصیلات او در این سه مقطع، پایه علمی قوی در زمینههای فیزیک و مهندسی هستهای برای فعالیتهای علمی و مدیریتی او فراهم کرد.
ازدواج اکبر صالحی
علی اکبر صالحی با خانم زهرا راد ازدواج کرده است. آنها یک ماه پس از آشنایی از طریق خواهر صالحی ازدواج کردند. در آن زمان، صالحی ۲۳ ساله و زهرا راد ۱۷ ساله بود. همسرش در ایالات متحده در رشته طراحی داخلی تحصیل کرد و در ایران به عنوان مترجم زبان انگلیسی مشغول به تحصیل شد. در بیوگرافی زهرا راد، همسر علی اکبر صالحی، آمده است که این زوج زندگی خانوادگی هماهنگی دارند.
فرزندان علی اکبر صالحی
آنها سه فرزند دارند که یکی از آنها پزشک است. در مورد عکس فرزندان علی اکبر صالحی باید گفت که در منابع مختلف از فرزندان او نام برده شده است، اما تصاویر خصوصی و رسمی زیادی از آنها منتشر نشده است.
آغاز فعالیت حرفهای علی اکبر صالحی
صالحی پس از اتمام تحصیلات عالی خود در رشته مهندسی هستهای از موسسه فناوری ماساچوست (MIT) در سال ۱۳۵۶، فعالیت حرفهای خود را در سال ۱۳۵۸ به عنوان معاون معاون آموزشی دانشگاه صنعتی شریف آغاز کرد. سپس مدتی معاون معاون آموزشی وزیر علوم وقت شد، اما پس از مدتی به بخش مهندسی هستهای دانشکده مهندسی مکانیک دانشگاه صنعتی شریف بازگشت.
وی سپس از سال ۱۳۶۱ تا ۱۳۶۴ و دوباره از سال ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۲ به عنوان رئیس دانشگاه صنعتی شریف خدمت کرد و در سال ۱۳۷۷ به عنوان اولین رئیس دانشگاه بینالمللی امام خمینی قزوین منصوب شد. فعالیتهای علمی و مدیریتی او در حوزههای دانشگاهی و هستهای، پایههای اصلی مسیر شغلیاش را تشکیل میدادند که بعدها او را به مناصب بالاتر دولتی و دیپلماتیک رساند.