نقدها و نمرات فیلم جادوگر کرملین؛ ناامیدکننده
فیلم جادوگر کرملین تاکنون نقدهای مثبتی دریافت نکرده است؛ منتقدان بازی جود لا را ستودهاند اما بازی خشک پل دینو، ساختار شبه اپیزودی و مضمون فیلم را مورد انتقاد قرار دادهاند. این فیلم بر اساس ۱۳ نقد، میانگین امتیاز ۴۶٪ در راتن تومیتوز (۶ مثبت، ۷ منفی) و میانگین امتیاز ۴۸٪ در متاکریتیک (۴ نقد، ۱ مثبت، ۳ میانگین) را کسب کرده است. میانگین امتیاز فیلم در IMDb، ۶.۴ از ۱۰ است. با این جزئیات، به نظر نمیرسد که این فیلم شانسی برای بردن شیر طلایی ونیز داشته باشد.
گاردین – پیتر بردشاو
در فیلم جادوگر کرملین، جود لا با کت و شلواری ساده و مدل مویی کوتاه، نقش پوتین را بازی میکند که در سراسر فیلم به عنوان “تزار” توصیف میشود. او با موفقیت حالات و رفتارهای پوتین، مانند لبخند شیرینش، اخم و نفرتش از ضعف یا بیوفایی، و دست دادنهای کوتاه و دقیقش با بازدیدکنندگان را بازسازی میکند. نقش بارانوف را پل دینو بازی میکند؛ یک آرمانگرای لیبرال سابق، تهیهکننده تئاتر و علاقهمند به رمان طنز ضد استالینی «ما» نوشته یوگنی زامیاتین.
متاسفانه، بازی دینو فقط شامل یک لحن ثابت، یک پوزخند و یک دیالوگ مسحورکننده است که هم در مقابل دوربین و هم در روایت طولانی و بدون وقفهای که در طول فیلم پخش میشود، خستهکننده است. (او ظاهراً داستان خود را در فلاشبک به یک محقق آمریکایی با بازی جفری رایت تعریف میکند.) بازی بیروح و بیتفاوت دینو هیچ یک از سبک و ظرافتهای مثلاً بازی او در نقش کنت پیر بزوخوف در فیلم «جنگ و صلح» را ندارد.
البته کل فیلم فاقد واقعگرایی و بینش آثار مشابهی است که اخیراً دیدهایم، مانند نمایش «میهنپرستان» اثر پیتر مورگان که در لندن با بازی تام هالندر در نقش بوریس برزوفسکی و ویل کین در نقش پوتین افتتاح شد، یا «لیمونوف: تصنیف» اثر کریل سربرنیکوف با بازی بن ویشاو در نقش ادوارد لیمونوف، نویسندهای که به ناسیونالیست روسی تبدیل شده و حضورش در فیلم کوتاه و بسیار کمهیجانتر است.
جود لا با تقلید سرد خود از پوتین – نیمه پاپ، نیمه گانگستر – «جادوگر کرملین» را زنده نگه میدارد، اما فیلم اهمیت زیادی به تعمق در شخصیت او نمیدهد. «جادوگر کرملین» حتی تا اوج بیدلیل و نابهنگام خشونت در پایان، بدبینانه و بیهدف به نظر میرسد. دینو نیز نه به عنوان یک لیبرال جوان و نه به عنوان یک دلال قدرت و نه به عنوان یک راوی بازنشسته، قانعکننده نیست. اجرای او بیروح و غیرجذاب است.
دراپ – استیو پوند
این فیلم که بر اساس رمان طنزی به همین نام نوشته جولیانو دا امپولی ساخته شده است، در ابتدای خود اعلام میکند که «اثری تخیلی با هدف هنری» است و میگوید شخصیتهای آن خیالی هستند، حتی در حالی که اذعان میکند برخی از آنها بر اساس افراد واقعی ساخته شدهاند.
شخصیت اصلی فیلم، بارانوف، ظاهراً از ولادیسلاو سورکوف، سیاستمدار روسی و مشاور سابق پوتین، الهام گرفته شده است. [در فیلم] او یک کارگردان تئاتر و تهیهکننده تلویزیونی است که به قدرت میرسد و از آن قدرت در خدمت پوتین استفاده میکند. بارانوف دریچهای است که جولیانو دا امپولی و اولیویه آسایاس از طریق آن به روسیه پوتین نگاه میکنند.
«جادوگر کرملین» به بررسی روشهای مختلف کسب و حفظ قدرت و روح مردم روسیه میپردازد. در یک مقطع، پوتین (با بازی جود لا) غر میزند که اگرچه در نظرسنجیها از رقبای سیاسی خود بسیار جلوتر است، اما این روزها حتی به اندازه استالین محبوب نیست. او به بارانوف میگوید: «مردم فکر میکنند استالین با وجود قتلها محبوب است. استالین دقیقاً به خاطر همین قتلها محبوب است.»