نقد فیلم «مرو»؛ شیطان مارول هم نمی‌تواند آن را نجات دهد

نقد فیلم «مرو»؛ عشق سگی، گاهی سگ شکاری
نقد فیلم «مرو»

«مرو» از آن دسته فیلم‌هایی نیست که با دوستان روشنفکرتان تماشا کنید تا رفتار سگ را زیر ذره‌بین تحلیل شخصیت قرار دهید. همه ما می‌دانیم که در یک کمدی رمانتیک سگی قرار است با چه چیزی روبرو شویم و دقیقاً با همین انتظار به «مرو» می‌آییم. اما ما این را می‌دانیم و خود فیلم نه. داستان با راس (چارلی کاکس)، یک معلم مدرسه، و سگش، مرو، آغاز می‌شود که افسرده است و سرمای وسط کریسمس (با برفی که مصنوعی‌تر از برف شادی است) را دوست ندارد. راس به همراه همسر سابقش، آنا (زوئی)، به طور مشترک مسئول مراقبت از سگ هستند. این دو نفر هر کاری می‌کنند تا روی دیگر سگ را آشکار کنند؛ اما مرو تسلیم ترفندهای آنها نمی‌شود؛ حتی وقتی آنا برایش آب سوپرفود درست می‌کند و راس او را برای ملاقات با بچه‌ها به مدرسه می‌برد. مرو فقط وقتی آنا و راس با هم هستند خوشحال است.

راس که هر روز به آنا فکر می‌کند اما از پذیرش اشتباهات گذشته امتناع می‌کند، تصمیم می‌گیرد به تنهایی به تعطیلات برود و مرو را به یک پارک سگ در فلوریدا ببرد؛ جایی که سگ‌ها و صاحبانشان وقت زیادی برای کنار گذاشتن غم و اندوه و آفتاب گرفتن در ساحل دارند؛ زیرا به نظر می‌رسد کریسمس هنوز در فلوریدا از راه نرسیده است!

با این حال، چه کسی از یک سگ در ساحل و سوءتفاهم‌های شیرین خوشش نمی‌آید؟ مرو! مرو از تعطیلات لذت نمی‌برد و راس تا رسیدن آنا، راهی برای خروج ندارد. او که ناآگاهانه از بوستون به فلوریدا آمده، مرو را در ماجراجویی‌هایش در فلوریدا همراهی می‌کند و شعله‌ی راس را دوباره شعله‌ور می‌کند. اکنون این زوج سابق باید به خاطر مرو با یکدیگر کنار بیایند و با رابطه‌ی ناقص و اشتباهات گذشته‌ی خود کنار بیایند.

چارلی کاکس

کمدی‌های عاشقانه کریسمس، هر چقدر هم که بد باشند، اغلب جواب می‌دهند. فیلم مرو با زمان ۱۰۵ دقیقه پتانسیل زیادی دارد. این فیلمی است که می‌توانید با همه، از کوچک تا بزرگ، تماشا کنید و لازم نیست خیلی به طرح داستان توجه کنید (یا حتی فیلم را تماشا کرده باشید!) تا متوجه شوید که دختر و پسر بالاخره به هم می‌رسند. اما شرط می‌بندم فیلمنامه‌ای که برای مرو در ذهن دارید بهتر از چیزی است که کارگردان جسیکا ساویل در مرو ارائه می‌دهد.

مشکل اصلی مرو این است که، با وجود نام سگ، اصلاً حس نمی‌شود که درباره مرو است. اگر کل ماجرای سگ را از فیلمنامه دیل کلارک و لیندسی استوارت حذف کنید، نتیجه همچنان یکسان خواهد بود. فیلم از یک کلیشه آشنا پیروی می‌کند؛ کلیشه‌ای که احتمالاً از فیلم‌هایی مانند تله والدین می‌شناسید، با این تفاوت که سگ را با یک کودک جایگزین می‌کنید. در فیلم مرو، حتی صحنه‌ای وجود دارد که راس و آنا، به سبک فیلم «اعترافات یک معتاد به خرید»، سردی خود را برای یک شب کنار می‌گذارند و با هم می‌رقصند، رقصی که جرقه‌ای جدید در احساساتشان ایجاد می‌کند. یک کمدی رمانتیک زمستانی بدون ملاقات والدین و ژاکت‌های زشت کامل نمی‌شود، بنابراین آنا و راس به خانه والدین راس (پاتریشیا هیتون و دیوید هانت) می‌روند تا هدایای کریسمس خود را زیر درخت کریسمس باز کنند.

خلاصه، به نظر می‌رسد همه چیز مرتب است؛ پس چرا «مورو» خوب از آب در نمی‌آید؟ کاکس سعی می‌کند در نقش یک معلم مدرسه ابتدایی که جایی بین خانه به‌هم‌ریخته‌اش و رابطه آشفته‌اش با آنا بالانس، جان خود را از دست می‌دهد، شخصیتی دوست‌داشتنی باشد. در مقابل، دختر جدید، دشانل، حرف زیادی برای گفتن به شخصیت آنا ندارد. به جز یک مکالمه پایانی که او با راس در فلوریدا دارد، که در آن حقایق جدیدی را در مورد دلیل جدایی این زوج فاش می‌کند. با این حال، جذابیت ذاتی دشانل کافی است تا ما را وادار کند که به خاطر او هر فیلمی را تماشا کنیم و به همین دلیل است که در وهله اول به سراغ “مرو” آمده‌ایم.

نقد “مرو”

مشکل خود بازیگران نیستند. آنا و راس، که توسط این دو بازیگر جذاب بازی می‌شوند، از آن دسته شخصیت‌هایی هستند که می‌خواهید شاهد مبارزه آنها با احساساتشان باشید؛ می‌خواهید ببینید که آنها برای سرکوب آن احساسات تلاش می‌کنند و در نهایت در مواجهه با قدرت عشق شکست می‌خورند. اما جسیکا سویل از شما می‌خواهد که این موضوع را رها کنید و در عوض روی اصل داستان تمرکز کنید. با کنار گذاشتن فراز و نشیب‌های احساسی که راس و آنا از سر می‌گذرانند، فیلم به سرعت هویت خود را به عنوان یک کمدی رمانتیک از دست می‌دهد یا حداقل تضعیف می‌کند.

گاهی اوقات فیلم با معرفی گزینه دیگری برای رابطه – مانند ملاقات راس با جوسلین، یا مکالمه دو کلمه‌ای آنا با برادر جوسلین در یک مهمانی – تنش عاشقانه را افزایش می‌دهد، یا سعی می‌کند با شخصیت‌هایی مانند دزموند (کریس رید) مخاطب را بخنداند؛ اما این ایده‌ها فقط در حد اشاره باقی می‌مانند و هرگز به واقعیت تبدیل نمی‌شوند؛ فیلم در نهایت نه تنها در ایجاد عشق بین شخصیت‌های آنا و راس برای ما شکست می‌خورد، بلکه در خنداندن ما نیز ناموفق است. با وجود تمام جذابیت و شیرینی گاس، سگی که نقش مرو را بازی می‌کند، حتی یک فیلم سگی درست و حسابی از قلب او بیرون نیامده است. و …