نقد فیلم «اسپاینال تپ ۲»؛ خداحافظی تلخ و شیرین

نقد و بررسی Spinal Tap 2؛ آخرین کنسرت
کریس گِیست، مایکل مک‌کین، هری شیرر، راب راینر

هیچ‌وقت تجربه دیدن Spinal Tap را فراموش نمی‌کنم؛ مستندی درباره یک گروه موسیقی خیالی، پرسروصداترین گروه هوی متال بریتانیایی، که راب راینر در اولین تجربه کارگردانی‌اش، لحظات خوب و بد تور عظیم آنها در ایالات متحده را به تصویر می‌کشد. وقتی شنیدم که دنباله‌ای برای Spinal Tap در حال ساخت است، روزها را صرف تماشای مجدد فیلم کردم (به تعداد دفعاتی که شمارش از دستم خارج شده است)، به کل دیسکوگرافی آنها گوش دادم و اجراهای پراکنده آنها را از سال ۱۹۸۴ تماشا کردم و روزها را تا انتشار Spinal Tap 2: The End Continues شمردم؛ هرچند در اعماق ذهنم می‌دانستم که حتی راب راینر و دوستانش هم نمی‌توانند خودشان را جمع و جور کنند. می‌توانید تصور کنید که شنیدن خبر مرگ راب راینر چه شوکی بود.

حالا نمی‌توانم «Spinal Tap 2» را بدون اشک در چشمانم تماشا کنم. فیلمی که نه تنها ستاره‌های کمدی، کریستوفر گِست، مایکل مک‌کین و هری شیرر، را در خود جای داده، بلکه تمام بچه‌های فیلم اول را نیز به آن بازگردانده است. از دوست دختر کنترل‌گر دیوید، جنین (جون چادویک)، گرفته تا بابی فلکمن (فران درشر)، آرتی فافکین (پل شفر) و حتی طرفدار بورِ گیج‌شده‌ی ابتدای فیلم اول (جین کروم، که بعدها همسر نوازنده‌ی گیتار بیس گروه ایگلز شد)، راینر همه را برای «اسپینال تپ ۲» بازگردانده است؛ افرادی که بدون آنها نایجل تافنل، دیوید سنت هابینز و درک اسمالز، اسپینال تپ نمی‌شد.

نقد «اسپینال تپ»؛ کمدی‌ای که ستاره‌های راک را به گریه می‌اندازد!

نقد «اسپینال تپ»؛ کمدی‌ای که ستاره‌های راک را به گریه خواهد انداخت!

البته، «اسپینال تپ» بدون مارتی «اسپینال تپ» نمی‌شد. او با یک دوربین معمولی دور گردنش و یک کلاه بیسبال نظامی (USS OORAL SEA) به سبک قدیمی‌اش، «اسپینال تپ ۲» را با مونولوگی شبیه به فیلم اول آغاز می‌کند. سکرتریت برای ضبط آخرین کنسرت اسپینال تپ، که اعضای آن پانزده سال است یکدیگر را نمی‌شناسند، بازگشته است.

در این میان، سه عضو گروه راه‌های مختلفی برای امرار معاش پیدا کرده‌اند؛ نایجل به همراه همسر دلسوزش، یک مغازه پنیر فروشی اداره می‌کند که در آن مشتریان می‌توانند گیتار را با پنیر یا برعکس معاوضه کنند! درک، که همیشه نقش خود را در گروه به عنوان آب ولرم یا چسب توصیف می‌کرد، اکنون موزه چسب خود را ایجاد کرده است. دیوید با یک گروه ماریاچی می‌نوازد و برای پادکست‌های جنایی و خطوط تلفن موسیقی می‌سازد.

نقد فیلم «اسپینال تپ ۲»

هوپ فیث، دختر ایان فیث فقید، که در فیلم سال ۱۹۸۴ مدیر اسپینال تپ بود، اکنون قرارداد پدرش با گروه را به ارث برده است که اعضا را ملزم به اتحاد مجدد برای یک کنسرت آخر می‌کند. اگرچه بیش از چهل سال از تور آمریکای گروه Tap می‌گذرد و اعضای گروه موهایشان سفید شده است، اما موسیقی در خون آنهاست و این خبر، نایجل، دیوید و هری را دوباره به هم نزدیک می‌کند؛ اگرچه رابطه نایجل و دیوید به دلیل مشکلات قدیمی تیره و تار شده است، اما این دو گیتاریست با تکیه بر گیتار بیس درک، دوباره به ریتم برمی‌گردند.

Tap از Questlove از The Roots و Lars از Metallica دعوت می‌کند تا برای Spinal Tap درام بنوازند. اما سابقه تاریک آنها در مرگ‌های تصادفی درامر، همه را از همراهی با درام Spinal Tap باز می‌دارد، به جز یک نفر: دختری به نام Diddy Crockett (والری فرانکو). با حل شدن نهایی مشکل درامر، Spinal Tap با کمک افرادی مانند پل مک‌کارتنی و التون جان، برای آخرین کنسرت خود آماده می‌شود.

فیلمی برای طرفداران