جاناتان روزنبام یکی از مهمترین منتقدان معاصر فیلم آمریکایی است که به خاطر نگاه مستقل، دقیق و در عین حال پرسشگرانهاش به سینما و روشهای مختلف تماشای فیلم شناخته میشود. او سالها به عنوان منتقد برای شیکاگو ریدر کار کرد و همواره تلاش کرده است تا نقد فیلم را از سطح توصیه و راهنمای تماشا فراتر برده و آن را به عنوان گفتگویی زنده و مداوم در مورد معنا، تجربه و نحوه مواجهه با سینما درک کند.
در متنی که در ادامه میآید، روزنبام به این سوال میپردازد که اساساً نقد فیلم چیست و چرا تعاریف رایج از آن کافی نیستند. او با تکیه بر تجربیات شخصی خود از تماشای فیلم در مراحل مختلف زندگی، نشان میدهد که ارزیابی ما از فیلمها ثابت و یکسان نیست، بلکه به دیدگاه بیننده، موقعیت تماشا و حتی فاصله زمانی بین تماشاها بستگی دارد. او همچنین به تفاوتهای نسلی در نحوه نگاه مردم به سینما، نقش رسانهها و پلتفرمهای جدید در شکلدهی به سلیقه عمومی و شکاف بین نقد حرفهای و تجربیات غیررسمی مخاطبان اشاره میکند. در نهایت، او نقد فیلم را نه به عنوان یک قضاوت نهایی، بلکه به عنوان مشارکتی در یک گفتگوی عمومی مداوم میبیند، گفتگویی که قبل از منتقد آغاز میشود و پس از او ادامه مییابد.
یادداشت نویسنده:
پس از انتشار اولین ستونم در شماره مارس شیکاگو ریدر، مطلب زیر را به عنوان دومین ستون ماهانهای که قرار بود برای این روزنامه منتشر کنم، نوشتم. این روزنامه تصمیم گرفت که در آن زمان منابع لازم برای ویرایش مقالات آزاد را ندارد؛ بنابراین، اگرچه برای این مطلب به من پول دادند، اما تصمیم گرفتند آن یا هیچ یک از ستونهای بعدی من را منتشر نکنند – حداقل فعلاً نه. آنها همچنین اصرار داشتند که در آینده پذیرای «پیشنهادات» من خواهند بود، با این فرض که من هرگز بخواهم چیزی به آنها پیشنهاد دهم. من این ستون را در دو بخش منتشر میکنم.
— جی. آر.
«صحبت کردن در مورد سینما به معنای تنها بودن نیست. به معنای بودن در جامعه است، اما به شیوهای دلسوزانه و دلپذیر، با همراهانی که تجربهای مشابه شما داشتهاند؛ نه دقیقاً همان، اما مشابه، و این دقیقاً همان چیزی است که گفتگو را ممکن میسازد. [آندره] بازن بارها و بارها گفته است که رهبری بحث در یک باشگاه سینمایی را بسیار بیشتر از نوشتن نقد فیلم دوست دارد.»