نیمه شب سوم آبان بود که نیروهای ارتش بعثی با سازماندهی و تجهیز لشکرهای مستقر در جبهه خرمشهر و همچنین فراخوانی نیروهای تازهنفس به این جبهه، هجومی وسیع و گسترده را به شهر آغاز کردند و پس از جنگی نابرابر، وارد خیابانهای خرمشهر شدند. رزمندگان و مردم شهر در اطراف پل خرمشهر که حالا به نام خونینشهر شناخته میشد، تلاش بسیاری کردند تا از پیشروی نیروهای صدام جلوگیری کنند، اما سرانجام در غروب چهارم آبان، غرب خرمشهر به دست دشمن افتاد و تراژدی تلخ خونینشهر رقم خورد.
خرمشهر
باقیمانده نیروهای مدافع، بهسمت شرق شهر عقب نشستند اما با تمام پایداریها، سرانجام خرمشهر سقوط کرد و به اشغال کامل دشمن متجاوز درآمد. اما مقاومت، ايثار و جانفشانی مدافعان خونين شهر، حديثی حماسی و انقلابی و در عين حال غمانگيز و مظلومانه را رقم زد و تاريخی پرافتخار و درخشان از خود برجای گذاشت.
اشغال خرمشهر
با سقوط خرمشهر، دشمن در اوج غرور به غارت خانهها و بندر و گمرک شهر پرداخت و تعداد زيادی از مردم غير نظامی شهر به اسارت برده شدند. دشمن بعثی، در ادامه تجاوزات خود، علاوه بر غارت كامل شهر، منازل خرمشهر را با ۳۰۰ تن تی.ان.تی بهطور کامل تخريب کرد. این اما بهمعنای پایان درگیریها نبود که رزمندگان ایرانی همچنان در جبهه شرق با نیروهای متجاوز درگیر بودند.
روزنامه کیهان فردای آن روز در گزارشی از منطقه نوشت:
آخرین گزارشهای رسیده از جبهه جنوب حاکی از این است که اوضاع جنگ در خونینشهر بحرانی است و رزمندگان دلیر در این شهر در برابر تجاوز دشمن سرسختانه پایداری میکنند. بر اساس آخرین اخبار رسیده از جبهه خونینشهر و آبادان مقاومت مدافعان انقلاب همچنان ادامه دارد و پل خونینشهر بهعلت آتش شدید دو طرف غیرقابل استفاده است. برتری آتش در این منطقه با متجاوزین است در حالی که مهاجمین با توپخانه به نیروهای انقلاب حمله میکنند، رزمندگان اسلام بدون در دست داشتن تجهیزات کافی زرهی و توپخانه در مقابل تجاوز مزدوران صدام سرسختانه مقاومت میکنند.
همزمان با این تحولات و در پی کامل شدن اشغال خرمشهر، نیروهای متجاوز بر فشار خود در جبهههای دیگر افزوده و بهخصوص برای تکمیل محاصره آبادان و شکست مقاومت رزمندگان، یورش گستردهای را به این شهر آغاز کردند، چنانکه باران بمب و گلوله تلفات و خسارات فراوانی در آبادان بهجای گذاشت. دشمن با فراغت نسبی از جبهه خرمشهر، نیروی قابلتوجهی به محور آبادان فرستاد. ارتش بعث تلاش میکرد با ایجاد استحکامات نظامی در بخش غربی خرمشهر، از پل ارتباطی خرمشهر- آبادان وارد آبادان شود، اما با پایداری نیروهای ایرانی موفق به انجام این کار نشد. جاده خرمشهر-آبادان، با آنکه زیر آتش شدید توپخانه و خمپاره دشمن قرار داشت، اما همچنان رفت و آمد در آن جریان داشت.