پدیدهای که از اینترنت شروع شد
قبل از ظهور انجمنهای گفتگوی آنلاین، هیچکس فکر نمیکرد چنین بیماری وجود داشته باشد. اولین نشانههای PATM در سال ۲۰۰۷ در انجمنهایی مشاهده شد که کاربران یک تجربه مشترک را به اشتراک میگذاشتند: هر جا که میرفتند، اطرافیانشان عطسه میکردند، سرفه میکردند و گلویشان میخارید. جملات آنها با درماندگی آمیخته بود: «احساس میکنم چیزی در بدنم هست که دیگران را حساس میکند، اما هیچ بویی وجود ندارد.»
در آن زمان، پزشکان چنین شکایاتی را عمدتاً روانزاد یا نتیجه اضطراب اجتماعی میدانستند. هیچ آزمایش یا نشانگر زیستی برای تأیید آن وجود نداشت و اکثر مبتلایان توسط سیستم پزشکی جدی گرفته نمیشد. با این حال، ظهور انجمنهای آنلاین و سپس ویدیوها در شبکههایی مانند یوتیوب باعث شد جامعه علمی متوجه یک الگوی واحد شود که خود را تکرار میکند.
از اختلال بوی بد تا فرضیه جدید
در سال ۲۰۱۷، محقق مستقل، ایرنه گاباشویلی، برای اولین بار در یک مقاله مهم از PATM نام برد. هدف اولیه او مطالعه یک بیماری نادر به نام تری متیل آمینوریا (TMAU) بود، بیماریای که باعث میشود بدن بوی بدی شبیه به ماهی گندیده تولید کند. اما در حاشیه آن تحقیق، او گزارشهایی از افرادی یافت که به جای بو کردن، باعث واکنشهای آلرژیک در دیگران میشدند.
دو سال بعد، گاباشویلی مطالعه دیگری را منتشر کرد که در آن میکروبیوتای روده افراد مبتلا را مقایسه کرده و سرنخهایی از تفاوتهای بیولوژیکی پیدا کرد. در زمانی که این پدیده هنوز در مرز بین روانپزشکی و زیستپزشکی بود، این دادهها اولین نشانههای فیزیکی بودند که نشان میداد این سندرم واقعاً وجود دارد.
از شک علمی تا تأیید تجربی
گام بزرگ بعدی در سالهای اخیر در ژاپن و سپس در کالیفرنیا برداشته شد؛ جایی که تیمهای تحقیقاتی از فناوری برای اندازهگیری ترکیبات آلی فرار (VOCs) استفاده کردند تا سعی کنند منشأ شیمیایی این پدیده را پیدا کنند. در هر لحظه، انسانها از میان ابری نامرئی از گازهای بیولوژیکی عبور میکنند که منعکسکننده فرآیندهای داخلی آنها هستند: اتانول، متانول، ایزوپرن و استون نمونههایی از این ترکیبات هستند. این ترکیبات زمانی تولید میشوند که مواد موجود در بدن تجزیه شده و از طریق ریهها و پوست وارد هوا میشوند.
تحقیقات جدید نشان داده است که پوست، برخلاف بازدم، محیطی پایدار برای تشخیص طولانی مدت این ترکیبات است. پروفسور کوجی میتسوبایاشی از دانشگاه دندانپزشکی و پزشکی توکیو در مقالهای در سال ۲۰۱۹ توضیح داد که هر فرد حدود ۵۰۰ ترکیب آلی را از پوست خود آزاد میکند که میتواند نشانهای از بیماری یا وضعیت متابولیکی او باشد. این ایده الهامبخش مطالعه بیماران PATM شد.
ترکیب مشکوک: تولوئن
در سال ۲۰۲۳، تیمی از محققان ژاپنی نمونههای پوستی بیماران مبتلا به اگزما را با نمونههای پوستی افراد سالم مقایسه کردند. از ۷۵ ترکیب شناسایی شده، تنها یکی از آنها برجسته بود: تولوئن، هیدروکربنی با بوی تند یادآور تینر رنگ و ماژیک دائمی. مشخص شد که سطح تولوئن در پوست بیماران حدود ۴۰ برابر بیشتر از حد معمول است.