محمدجواد جعفری، سرپرست پایگاه میراث جهانی تخت جمشید، از آغاز کاوشهای باستانشناسی در این محوطه تاریخی خبر داد و گفت: این کاوشها که از اواسط شهریور ماه سال جاری آغاز شده است، به منظور تعیین عرصه و حریم آثار تاریخی مهم این منطقه و حفاظت و معرفی بهتر اماکن مقدس محوطه جهانی تخت جمشید برنامهریزی شده است.
وی با اشاره به وسعت وسیع حریم درجه یک این مجموعه افزود: حریم درجه یک تخت جمشید بیش از ۶۰۰۰ هکتار مساحت دارد و تاکنون نزدیک به ۱۱۰ اثر تاریخی در آن شناسایی شده که ۷۰ اثر آن در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده است. این آثار شامل تپهها و محوطههای تاریخی، غارها و پناهگاههای باستانی، گورستانها، معادن و سایر نمونههای فرهنگی ارزشمند است که از دوران پیش از تاریخ تا دوران معاصر در این منطقه باقی مانده است.
جعفری با تأکید بر اهمیت این اقدامات خاطرنشان کرد: این کاوشها به منظور تعیین دقیق عرصه و حریم آثار تاریخی در محدوده حریم درجه یک انجام میشود تا بتوانیم ضمن حفاظت مؤثرتر، برنامههای توسعه زیرساختهای گردشگری را نیز بر اساس مطالعات علمی و با حداقل آسیب به میراث فرهنگی دنبال کنیم.
به گفته وی، در حال حاضر سه پروژه باستانشناسی «تل روباهی» به سرپرستی فضلالله حبیبی، «چاه جنگل» به سرپرستی احمدعلی اسدی و «تل گاوداری» به سرپرستی ابوذر توکل با تأمین بودجه از محل اعتبارات مطالعاتی پایگاه میراث جهانی تخت جمشید و با مجوز پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری کشور در حال اجرا هستند.
سرپرست پایگاه میراث جهانی تخت جمشید در توضیح اهمیت این پروژهها اظهار داشت: مطالعات دقیق و هدفمند کاوشهای باستانشناسی در تعیین عرصه و حریم آثار تاریخی، نقش اساسی در حفاظت و معرفی میراث فرهنگی دارد. این امر به ما کمک میکند تا در برنامهریزی توسعه گردشگری به گونهای عمل کنیم که هم ارزشهای تاریخی حفظ شوند و هم زیرساختها بهینه شوند.
او به ارزش آثار تاریخی در حریم درجه دو و سه تخت جمشید اشاره کرد و گفت: در این مناطق نیز آثار تاریخی مهمی مانند تپههای باکون A و B، تل شوغا، تل جری و تل مشکی وجود دارد که باید در برنامههای تعیین عرصه و حریم محوطه میراث جهانی تخت جمشید در اولویت قرار گیرند.
جعفری با تأکید بر لزوم اختصاص بودجه پایدار برای این مطالعات، یادآور شد: تجربه سالهای گذشته نشان داده است که برای حفظ و معرفی بهتر آثار تاریخی محوطه مقدس تخت جمشید، نیازمند اختصاص بودجههای قابل توجه و مستمر هستیم. تنها با در نظر گرفتن منابع مالی کافی و سالانه میتوان این گنجینههای تاریخی را برای نسلهای آینده حفظ کرد.